top of page

UM GOLE DO UNIVERSO

em crônicas

Em 2016 coloquei como uma das metas do ano "Aprender a fazer um bom nhoque", mas foi só no final de 2018 que finalmente fiz um nhoque com cara e sabor de nhoque. Um prato que eu pensei "Eu pagaria por isso em um restaurante. Não pagaria muito caro, mas pagaria". E considerando meus talentos gastronômicos, pra mim isso foi uma baita conquista, que só foi possível porque eu me empenhei muito mais do que nos anos anteriores. Em um mês eu fiz mais nhoques (e tentativas de nhoques) do que a soma de todas as tentativas dos dois anos anteriores. Eu aprendi empiricamente que a repetição constante é um importante hábito para aprendermos a fazer algo que exige técnica, tal como escrever... Que é uma das minhas metas de 2019 :)

Diego

Foto do escritor: Karen Harumi
Karen Harumi
13 de ago. de 2021
3 min de leitura

Atualizado: 20 de set. de 2021

"Diego nunca diz 'não'. Sempre aparece quando a gente chama."


Pensei que se fôsse verdade já gostava dele antes mesmo de conhecê-lo.

É raro alguém assim, pra pessoa ter essa fama ela deve ter ido em muito rolê meia boca só pela consideração de aparecer. Dou valor. Ninguém fala isso de alguém que só aparece quando convém.


Horas depois (talvez tenham sido apenas alguns minutos) lá estava ele sentado ao meu lado na mesa de jantar.


Não lembro de muita coisa, quando ele chegou eu já estava meio travada, mas continuava cumprindo o protocolo da socialização. Antes dele chegar éramos apenas dois, quando ele chegou éramos três e em algum momento depois fômos quatro, talvez até cinco.


Eu já estava rindo horrores quando ele chegou, eu devia mesmo estar em um Universo paralelo. Eu ria e ouvia. Eu ria e refletia. Eu ria e aprendia. Eu ria e às vezes eu só ria mesmo.


Muitas histórias foram contadas porque lá o povo é bom de prosa e resenha. Todo mundo que conheci tem algo digno de ser contado e pensa rápido. Nem tudo eu consegui lembrar no dia seguinte, na verdade acho que eu só lembro, e muito malemá, do que ele contou. Aquilo ali mudou o status quo em que eu me encontrava. Tem algo na locução dele que parecia narrativa de um filme.


Consegui ver tudo que ele contava projetado na minha frente. E é uma pena que eu não consiga me lembrar 100% do que ele contou, acho que nem 32%. E muito menos memorizei a escolha regional de palavras que expressavam sentimentos muito melhor do que as que me são comum e que vou tentar usar agora.


A única pessoa ali que eu conhecia destacou querer a opinião de Diego sobre um assunto. Foi ele quem chamou Diego sabendo que ele apareceria. Eles são amigos. É normal querer a opinião de um amigo pra muita coisa, mas ainda assim aquilo pra mim parecia ter um peso acima. Então resolvi prestar a atenção no que Diego tinha pra dizer. Não lembro nem sobre o que a opinião dele foi solicitada, tiveram muitas outras frases antes dessa, mas foi aqui que a história que ele contava me puxou de vez:


"...Aí esses dias, anos depois, do nada, ela apareceu mandando mensagem no Facebook compartilhando uma matéria e falando 'Eu fui lendo isso e percebi que fiz todas essas coisas com você. Eu sinto muito. Compartilhei com todos os meus amigos. Deve ter sido horrível'. Eu pensei 'Oxi, quê isso?', levei um susto, foi assim do nada. Aí vi que era sobre racismo. E respondi 'Foi mesmo.', o que é que eu ia dizer? Não sei se ela buscava conforto, mas eu ofereci sinceridade. Foi uma bosta!"


Se eu me lembro bem (não, eu não me lembro, mas vai que) ela foi alguém bem presente na infância dele; escola, rua, casa? Não lembro por onde. Cresceu lhe fazendo comentários que achava ter graça indo na onda de outras pessoas. E não é que não soubesse que suas frases eram ofensivas, mas aparentemente ela só se tocou do impacto disso ao crescer e ler aquela matéria.


Eu não disse nada, espero. Eu não estava em condição de dizer nada útil. Mal conseguia coordenar a fala com o pensamento.


Mas mexeu.


Quando ele disse que foi uma bosta, pensei o quanto eu fui ensinada a acolher desculpas como se elas magicamente apagassem todo o efeito duradouro que alguns erros geram e amei a sinceridade dele para com ela e principalmente para com ele mesmo.


Admirei Diego ali.


Dá pra perdoar sem passar pano e também dá pra não perdoar se ainda não lher for a hora.


E, claro, mesmo anos depois, é sempre importante criarmos consciência dos nossos erros, assumí-los e tentar mudar o cenário. Não nego que apesar de toda a dor que a moça gerou em Diego e Diego estar com todo o meu coração enquanto contava sua história, pensei sim "ao menos ela está compartilhando com todos, está tentando quebrar a bolha".


Mas é ainda mais importante termos a consciência de que quando sincera a Desculpa é uma ferramenta poderosa para mudar o presente e consequentemente o futuro; mas não muda o passado.






 
 
 

21 comentários


randyhillmr051996
há 2 dias

https://32winvi.com/ mình ghé đọc thử phần giới thiệu, ban đầu cũng chỉ định xem vài dòng cho biết thôi. Thấy có mục giải thích nền tảng là gì nên mình đọc từ đó, đỡ phải tự đoán trang đang nói về cái gì. Mình khá thích kiểu tiêu đề nói rõ nội dung như vậy, nhất là lúc xem nhanh trên điện thoại, không muốn kéo qua cả đống chữ mới tìm được chỗ cần đọc. Phần hướng dẫn đăng ký cũng có mục riêng, ai cần thì xem tiếp chứ không bị chen lẫn vào đoạn giới thiệu. Mấy thông tin khác mình chưa kiểm tra nên chưa bàn tới, chỉ thấy cách đặt tên mục khá dễ hiểu,…

Curtir

myla.phan236.9
há 2 dias

B33 chia phần giới thiệu thành các mục có tiêu đề nên nhìn vào cũng dễ theo dõi. Mình hay lướt một lượt để xem có gì rồi mới đọc kỹ, chứ gặp nguyên một đoạn dài là hơi ngại. Ở đây muốn xem chỗ nào thì dừng lại chỗ đó, không cần đọc hết mới hiểu đang nói chuyện gì. Có mục riêng về việc hợp tác với hơn 30 nhà phát hành nữa, nên thông tin này không bị lẫn trong phần giới thiệu chung. Mình thích cách để riêng như vậy, ai quan tâm thì đọc thêm, còn đang xem nhanh vẫn nắm được ý chính. Nội dung khá nhiều nhưng không có cảm giác cứ nối…

Curtir

bentieshaand.re.ws3429
há 2 dias

V79 nhìn khá gọn ở cách để từng nhóm nội dung thành khu riêng, không có cảm giác mọi thứ chen vào nhau. Mình thích kiểu mở trang lên là nhận ra sơ sơ chỗ nào với chỗ nào, chứ nhiều nơi phải dò một lúc mới hiểu cách sắp xếp. Với người chỉ muốn xem qua trước thì bố cục như vậy cũng đỡ rối mắt. Có phần giới thiệu thương hiệu riêng nữa là một điểm mình thấy hợp lý, vì chưa biết gì thì có chỗ đọc để nắm thông tin ban đầu. Mình chưa đi sâu vào từng phần nên cũng không nói thêm về chất lượng hay nội dung bên trong. Riêng phần giới thiệu…

Curtir

davidthom.a.s.282.55
04 de nov.

s8 có đoạn nhắc kiểm tra địa chỉ trước khi truy cập làm mình dừng lại đọc thêm chút. Bình thường thấy tên quen quen là dễ bấm vào luôn, nên có lời nhắc ngay trong nội dung cũng khá tiện, nhất là lúc tìm kiếm ra vài trang trông giống nhau. Mình thấy cách viết đoạn này dễ hiểu, đọc qua là biết cần để ý chuyện gì, không phải ngồi đoán ý. Còn khi xem lướt, mình hay nhìn tiêu đề trước rồi mới chọn phần muốn đọc, chứ ít khi đọc liền một mạch từ đầu xuống cuối. Bởi vậy mấy dấu hiệu nhỏ trên trang lại giúp mình tìm nội dung nhanh hơn. Mục thể thao…

Curtir

kamenoctober
29 de out.

nice text bro

Curtir
Início: Blog2
Início: Inscreva-se
  • facebook
  • twitter
  • instagram

Em ©2021 eu ainda estava morta.

bottom of page